Terwijl ik in bed lig, te moe om te slapen, hoor ik dat buiten de herfst nog eens van zich laat horen.

Het zijn deze momenten, uitgeput, verwrongen van navel tot tenen en de wanhoop nabij, dat ik me weer bewust word hoeveel geluk ik eigenlijk heb. Ik heb het geluk dat er met de nodige fondswerving die tot dusverre gedaan zijn, een remmend medicijn gevonden is die ervoor zorgt dat mijn afglijden in een diepe duister is tot dusverre bespaard is gebleven.

Hoewel ik op dit moment niet goed voor mij en mijn dierbaren kan zorgen, weet ik dat dit hele dagen slapen, weinig controle over mijn lijf en de cognitieve problemen door de ernstige vermoeidheid die mij nu al dagen tergen, weer voorbij gaan. Ze staan in schril contrast met wat de mensen met de volgende vorm van MS (secundaire of zelfs primair progressief) meemaken.

De wetenschap komt steeds verder en met enige regelmaat hoor ik geluiden die de hoop aanwakkeren dat er binnen nu en tien jaar misschien echt weer een grote doorbraak komt in het tot stilstand brengen of misschien zelfs wel genezen van deze vreselijke, slopende en vaak aan de buitenkant niet zichtbare ziekte.

Mochten jullie bij willen en kunnen dragen aan mijn hoop voor de toekomst, stort dan deze maand (of de volgende) wat geld naar bijvoorbeeld:

 

Stichting MS Research NL17INGB0000006989

of

Nationaal MSfonds NL23RABO0336272839

 

Ze zijn beide CBF erkend.

 

Uit de grond van mijn hart,

DANKJEWEL! ?