APK en grote beurt Je gaat naar een merk dealer omdat je hoopt, nee verwacht, dat ze daar het beste voor hebben met je auto. Als je advertenties bekijkt van auto’s die te koop staan, letten veel mensen op ‘dealer onderhouden’. Maar veel dealers denken vooral aan hun eigen portemonnee. Ze gebruiken merk onderdelen en […]

Bloedmaan. Deze bloedmaan staat in het teken van afronding. De energie die hierbij hoort voel ik heel duidelijk. Al lange tijd ben ik bezig met wat mij dient en wat (te)veel van mij vraagt. Dit gaat ook over dingen die mij aan het hart gaan. Met veel pijn in mijn hart neem ik deze maan […]

Gypsy soul

Altijd onrust, nergens thuis.

Een gypsy soul hebben terwijl je fysiek (ernstig) beperkt wordt, stelt je voor een aantal uitdagingen.

Alles laten vallen en op reis gaan, gaat niet als je gedeeltelijk of helemaal rolstoelafhankelijk bent, medicatie slikt waarvoor je allemaal verklaringen nodig hebt en bij iedere bestemming zeker moet weten dat je er met je rolstoel terecht kunt en jezelf kunt redden.

Lees meer

Het is dinsdag 30 januari 2018.

Ik zit achter mijn laptop te bedenken wat ik wil. Met deze blog, met mijn hersenspinselen en om heel eerlijk te zijn, met mijn leven.

MS krijgen en MS accepteren zijn twee dingen. MS zelf accepteren is nog iets, maar de gevolgen daarvan… No picknick. Ik heb een ondernemersgeest. Ik heb het nooit makkelijk gehad in banen. Heb ook een eigen bedrijf gehad, maar heb deze op moeten geven vanwege voorgenoemde MS. En nu wil ik weer wat doen. Ik ben stabiel op remmers. Het probleem is dat ik nog weleens terugval in oude klachten. Iets wat niet vreemd is met MS, maar daardoor wordt het wel erg lastig om dingen te plannen. Het hart wil wat het hart wil, maar wat als je lichaam gemiddeld 9 maanden van het jaar andere dingen wil? Dingen waardoor je bijna geen sociaal, – gezins, of wat dan ook voor leven meer hebt? Is het dan reëel te denken dat ik dit ga kunnen? Want qua praktijk, mijn passie vrouwen helpen te herverbinden met hun seksuele energie, is niet zomaar iets. Dat gaat ontzettend veel energie kosten. Zal me ook dwingen over mijn grenzen te gaan (cliënten keer op keer af moeten zeggen/verzetten is niet handig in die setting). Dat is iets wat heel hard klinkt in mijn hoofd. Kan ik dit maken? En als het niet kan, wat is er dan? Een andere manier van het uitdragen van mijn passie? Of moet ik het helemaal maar opgeven en me op andere dingen richten? Ik vind het lastig.

Lees meer

Ik doe iets dat maar weinig vrouwen doen. Iets waar we jonge meisjes maar slecht voor kunnen porren. Iets wat door velen nog wordt beschouwd als echt ‘mannenwerk’.

Ik ben begonnen met een training voor freelance webdesigner. Vanaf afgelopen weekend ben ik gestart met CSS en HTMl. En het verbaasd me hoe relatief makkelijk en hoe leuk het (tot dusverre) is.

In de media lees ik dat er nog tot in ieder geval 2022 een groot banentekort is in de techniek. Een woord wat veel meisjes en vrouwen afschrikt. Terwijl daar juist zoveel kansen liggen.

Lees meer

Passend onderwijs

Ziek zijn. Iets wat ik de afgelopen maanden vaak geweest ben. Ook de afgelopen dagen en vandaag, kom ik er niet onderuit. Buikgriep.

Sinds vandaag ben ik weer iets meer op. Ben zelfs een boodschapje wezen doen, hoewel dat meer van me vergde dan ik hoopte. Maar daar kom je maar op een manier achter.

Halverwege het boodschappen doen krijg ik appjes van mijn partner. Mijn stiefzoon, bijna elf zoals hij dat zo mooi zegt, is met voetballen ‘onder de poep’ komen zitten en ze willen dat er iemand schone kleding komt brengen. Ik denk, WTF… doekje, warm water, beetje zeep en klaar toch?

Lees meer

Al een tijdlang wil ik een jaartraining volgen hier ergens in Nederland. Ik ben al sinds zolang ik mij kan herinneren geïnteresseerd in seksualiteit volgens oudere principes zoals Tantra, Tao en sjamanisme. Hier in Nederland zijn niet heel veel plekken waar je een zo specifieke training kunt volgen en ik was dan ook erg blij dat ik er eentje gevonden had. Vrouwen die hieraan meedoen zijn op zoek naar een stuk eigenheid, authenticiteit, diepgang en bewustzijn die ik in andere, meer reguliere cursussen mis.
Afgelopen week heb ik telefonisch contact gehad met de persoon die deze training geeft. En man wat viel dat tegen. Met alle respect, de dingen die deze persoon doet zullen stuk voor stuk goed zijn, misschien zelfs fantastisch, maar het bewustzijn voor dingen die in de wereld gebeuren was… laag.

Lees meer

13reasonswhy

13reasonswhy

Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Ik heb eerder een blog geschreven over mijn ervaringen met pesten. (klik hier)
Het kijken van deze serie heeft een hoop bij mij los gemaakt. Veel herkenning. Teveel herkenning. Veel shit wat ik toch nog niet verwerkt heb, niet achter me kan laten, dat ervoor zorgt dat ik vast zit, niet los kan komen en dingen beslissen en doen waardoor ik me beter kan voelen.
Ook ik had zelfmoordneigingen. Met de nadruk op HAD. Heb zelfs pogingen gedaan. En ik ben blij dat het niet gelukt is. Maar het feit dat mijn leven zo zuur gemaakt werd door anderen waardoor ik die pogingen deed, hoort niet te gebeuren. Nooit. Er is geen excuus voor. Mensen die zeggen dat je dan maar harder moet worden en het daarbij laten, hebben zelf nooit iets meegemaakt.
Ik heb vandaag gemerkt dat ik ondanks alle therapie die ik in het verleden heb gehad, nog steeds niet los ben van dit stukje van mijn leven. Dat deze mensen nog steeds mijn leven beheersen, controle hebben over mijn gedachten, gedrag en uiteindelijk over de beslissingen die ik neem. Ik voel mij nog steeds dat kleine meisje die gewoon geaccepteerd wilde worden, vriendinnen wilde hebben. Door het pesten heb ik keuzes moeten maken die ik niet wilde maken. Heb ik een opleiding gevolgd die ik niet wilde, alleen maar om uit de situatie te stappen. Ik heb mijn niet kunnen ontwikkelen zoals ik wilde. Jarenlang heb ik keuzes moeten maken om te voorkomen dat ik nog meer de vernieling in zou gaan. En als je daar ook maar even over nadenkt, is dat natuurlijk niet goed. Het is nooit goed als je niet de keuzes kunt maken die je wilt. Wat dat betreft heb ik nooit keuzes kunnen maken uit vrijheid en eigen wil, maar altijd uit angst.
Eind deze maand ga ik weer in therapie. Ik ben 37 en het is verdomme eens mijn tijd.
Wat me ook pijn doet is de realisatie dat er sinds ik zo gepest ben, niks is verandert als het gaat om pesten. Niet alleen op scholen, maar ook mensen op werkplekken drijven anderen tot wanhoop.
En dat is toch niet hoe we willen leven, horen te leven.
Ik weet van pestprotocollen op scholen in Amerika die bewezen werken. Maar in Nederland wil men er nog niet zo aan. Net als in de serie merk ik op scholen vooral een slachtoffer blaming mentaliteit. En ik ben daar zo klaar mee! Ik wil niet zeggen dat slachtoffers van pesten, in welke vorm dan ook, zelf geen aandeel hebben in het geheel. Maar het is de algehele mentaliteit in de maatschappij die ervoor zorgt dat een aantal mensen niet binnen de groep passen. En dat is al voldoende om pispaaltje te worden. Respect voor anderen, hun mening, waar ze vandaan komen, is een hoop mensen vreemd. Het is ik, ik, ik en verder niks. Leer kinderen al van jongs af aan respect te hebben voor verschillen. Dat maakt een ander juist interessant! Verbreed hun horizon.
En laat deze serie zien op scholen. Open een dialoog tussen leerlingen. Niemand heeft het gemakkelijk. Zorg ervoor dat ze de raakvlakken zien, overeenkomsten. Dat zorgt ervoor dat mensen zich verbroederen, in plaats van elkaar uit te sluiten op grond van de verschillen.
Ouders, leerkrachten, mentoren, vertrouwenspersonen; luister naar je kinderen, neem ze serieus, zorg voor een veilig en open klimaat waarin ze de ruimte krijgen hun gevoelens en emoties te uiten. Vecht voor ze waar nodig.
Maar laten we vooral zelf het voorbeeld zijn.

Save

Save

Save

Morgenavond gaan we definitief afscheid nemen van Tijger. Kater extraordinair. De laatste tijd gaat het niet zo goed met hem. Na een aantal TIA’s eerder, leek hij stabiel te zijn. Maar de afgelopen paar dagen gaat het ineens heel erg hard. Zijn achterpoten slepen, zo erg dat er open wonden ontstaan. Gek gedrag, zoals staren naar een muur of deur, niet meer goed weten waar hij is en sinds een aantal dagen, plassen en poepen waar het ook maar uitkomt. Ook op de bank en net als zonet, ook als hij op schoot zit.

Ik heb gehuild, gehuild om het mooie beestje, altijd zo trots en eigenwijs, nu steeds meer controle verliezend, niet meer goed weten hoe het allemaal werkt. De laatste dagen zijn zwaar. Vanavond komt het zusje van mijn lief afscheid nemen. Het zijn warme momenten, maar ook emotioneel erg zwaar. We weten dat het beter is, dat het voor hem ook niet meer kan zo, maar oh, wat een twijfel en eigenlijk niet willen…

Ons lieve vriendje gaat een grote reis maken, over de regenboogbrug, naar Chiller en alle andere beestjes die hem daar opwachten. Lieve Tijger, het ga je goed en ik weet zeker dat we je nog regelmatig om ons heen zullen voelen!