Oh wat ben ik blij met sommige aanpassingen!

Neem mijn laptopstandaard.

In verschillende standen te verstellen en perfect voor de dagen die ik noodgedwongen in bed doorbreng en ik toch contact met de buitenwereld wil houden.

Zoals vandaag.

De eerst verkoudheid van het seizoen heeft mij in zijn greep, iets dat in combinatie met MS niet een heel handige combinatie is. Omdat ik als ik lange tijd niet schrijf, een kleine beetje gek word in mijn hoofd, is het super fijn dat er dingen bestaan als de LaidBack bedtafel

Zo lig ik dus nu ook. TV aan, glas cola en tikken maar!

Ik doe iets dat maar weinig vrouwen doen. Iets waar we jonge meisjes maar slecht voor kunnen porren. Iets wat door velen nog wordt beschouwd als echt ‘mannenwerk’.

Ik ben begonnen met een training voor freelance webdesigner. Vanaf afgelopen weekend ben ik gestart met CSS en HTMl. En het verbaasd me hoe relatief makkelijk en hoe leuk het (tot dusverre) is.

In de media lees ik dat er nog tot in ieder geval 2022 een groot banentekort is in de techniek. Een woord wat veel meisjes en vrouwen afschrikt. Terwijl daar juist zoveel kansen liggen.

Lees meer

Nu we ruim een maand geleden zijn verhuisd en ik enigszins weer wat tot rust begin te komen, vond ik het tijd weer eens te bloggen.

Het nieuwe huis bevalt echt perfect! Geen trap meer! Alles licht en alles ruim. En toegankelijk. Zijn we helemaal gesetteld? Nee. Er moeten nog drie lampen op gehangen worden, 1 gordijnrails en de nodige foto’s en schilderijen. Maar het is leefbaar en ik kan me eindelijk goed zelf redden en voel me een stuk minder beperkt dan in het andere huis.

Verhuizen heeft meer gedaan dan ik hoopte. Ik ben nog steeds erg moe, snel overprikkeld en daardoor is het storm in mijn hoofd. Ik kan me lastig langdurig ergens op concentreren, heb zoveel kleine dingetjes te doen, maar omdat ik geen overzicht heb, verzand ik overal in. Ik raak regelmatig gevoel kwijt in ledematen en huil om het minst geringste. Daarbij lijkt ik zo moe te zijn, dat mijn slaappatroon verstoort is, maar ik begin ook wel eens te denken dat het is omdat alleen mijn hoofd moe is en niet mijn lichaam.

Lees meer

Ik volg al een tijdlang een twitteraccount die bericht over alle (wetenschappelijke) ontwikkeling van MS en aanverwante aandoeningen. (@MSNewsToday)

Behalve het serieuze werk, kom ik ook weleens iets tegen dat me doet janken van het lachen. Natuurlijk is veel aan MS niet om te lachen, maar echt, zonder humor, sarcasme en een gezonde dosis zelfspot kom je niet heel ver. Al tijdlijn scrollend kwam ik vandaag het volgende filmpje tegen dat wel heel erg tekend is. Enjoy!

En oh, over niet lang kunnen concentreren, ik had heel braaf de link naar het filmpje al gekopieerd en de webpagina weg geklikt. Om toen de link naar het twitteraccount te kopieren en me nu te realiseren dat ik de link naar het filmpje natuurlijk kwijt ben. It’s a gift 😉

 

Tot dusverre een kleine glimp in mijn leven 🙂

Al een tijd lang zit ik in een soort dip. De duisternis waar ik een tijdje geleden bewust in gestapt ben, laat me niet makkelijk los. Ik weet dat er ergens nog wat te leren valt. En heel langzaam maar zeker begin ik te zien wat dat is.
Het leven hoort niet altijd makkelijk te zijn. Een open deur, I know. Maar veel stromingen vooral in de spirituele wereld doen het lijken dat als je je niet geweldig voelt, je iets fout doet. Sommige mensen lijken 24/7 op een roze candy cloud te zweven, totaal buiten de realiteit staand.
Maar get this. Life is messy. Mooi, maar messy. Er gaat vanalles fout. Door keuzes die je zelf gemaakt hebt, maar vaak ook buiten je schuld om. En dit is geen populaire mening in de spirituele wereld, want blijkbaar kies je al je lessen zelf uit. En hoewel ik het daar in bepaalde mate wel mee eens ben, weet ik uit harde ervaring ook, dat dit niet altijd zo is. Soms zeil je mee op de golf van narigheid van anderen.
De les kan dan zijn, stap op tijd af. Neem afstand, zeg nee, stel opnieuw prioriteiten.
Het is moeilijk zo moeilijk om ergens uit te stappen. Om oude patronen los te laten.
Je kunt je doel nog zo mooi helder hebben, zo goed weten wat je wil en zelfs weten hoe je het kunt bereiken, maar als oude patronen je tegenwerken, wordt het niks.
In zo’n flow zit het nu. Ik wil heel graag weer iets met werken doen. Ben zelfs aan het mindmappen en niet onbelangrijk, aan het dagdromen.
Maar als je jaren geleden overtuigd bent geraakt van het feit dat je nooit meer iets zou kunnen betekenen op professioneel gebied en je leefwijze en ritme daar compleet op aangepast hebt, is het erg, erg moeilijk hier weer uit te stappen.
Zelfs al voel je wekenlang dat hoe het nu gaat, jou niet (meer) helpt. Niet helpt om zelf beter te worden en niet helpt om je doelen te (proberen) bereiken.
Herken je dit?
Doe dan met me mee. Begin gewoon ergens. Plan een uurtje per dag of langer, maar iets. Block dit in je agenda en doe het. Werk aan je doelen en dromen.
Kom, we kunnen het. Stapje voor stapje, jij en ik…

Yes!

Het nadeel van het hebben van geen baan of ander sociaal geaccepteerde vorm van zinnige dagbesteding is dat je dagen al snel een lange, aaneengeregen stroom van huishoud-boodschap-rust-fysio-game- fusion wordt. Wat het leuk maakt (behalve mijn allerliefste natuurlijk) is het hebben van een hobby. Voor mij is dat het maken van mijn eigen kleding. Ik merk dat mijn smaak en die van de mensen die beslissen wat er in de winkels hangt, mwah, clashed. Want ik ben uniek en zo ook mijn kledingstijl. Niet dat je dat zou zeggen als je mij doorgaans zou zien lopen/rollen. Dat heeft nog met een stukje schaamte te maken en vaak ook met praktische dingen. En daarom is er: ELFIA! (klik voor website)

miss_steamy_punk_by_jolien_rosanne-d32tofd1

Dit wordt de, even kijken, derde keer dat ik ga. En voor dit jaar heb ik besloten een van de kledingstijlen te gaan gebruiken, die ik stiekem eigenlijk gewoon elke dag zou willen dragen; SteamPunk. Volgens wikipedia is Steampunk een subgenre van fantasie of speculatieve fictie. De term verwijst naar de verhalen die zich afspelen in een tijd dat stoomkracht nog de primaire krachtbron was (meestal de 19e eeuw), maar die ook elementen van sciencefiction of fantasie bevatten, zoals futuristische uitvindingen en machines, of echt bestaande machines (zoals computers) die in deze verhalen veel eerder worden uitgevonden dan in werkelijkheid. Ook geeft dit genre de voorkeur aan metaal boven kunststoffen.

black-and-grey-vex-skirt

Ik heb inmiddels een mooi korset besteld en ook de schoenen. Mooie rokken is een ander verhaal. Ja, je kunt ze kopen. Maar, erg duur! En ik maak het liever zelf. Maar op de websites waar ik doorgaans mijn patronen bestel, kon ik niks vinden wat ik leuk vond. Paniek! Ook een oproep op twitter mocht niet baten. Maar toen ik vandaag toch nog eens wat rondsnuffelde op internet, vond ik toch nog een tutorial! Yes!

Ik zal jullie op de hoogte houden van het hele proces en natuurlijk foto’s plaatsen van het eindresultaat!

roodkapje-smiffy-carnaval-kostuum-pakjeRuim vijf jaar geleden ben ik vanuit Friesland naar Brabant verhuisd. Als Friezin ben ik opgegroeid met het motto: ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’. Dat geldt niet in Brabant rond deze tijd van het jaar. Want in Brabant weten ze wel feest te vieren. Carnaval. Al weken voor het echte feest losbarst, zie ik mensen verkleed op straat lopen en niemand kijkt er van op. Behalve deze import Brabantse. Het is wennen om mensen zo te zien. Maar ergens is het ook leuk, mensen die zichzelf kunnen zijn, al is het dan voor een feest wat nog maar weinig te maken heeft met het carnaval van vroeger.

Ik heb net mijn stiefzoon naar school gebracht, verkleed als Ninja. Dat verkleden is wel echt mijn ding en nu 1 dag voor de carnaval echt losbarst, kan ik stiekem toch wel genieten van alle kleur en uitbundigheid op straat. Het is voor kinderen sowieso een hele belevenis, het carnaval. Al was het alleen maar de vakantie die ze hebben. Maar verkleed naar school, een optocht en een feest is natuurlijk helemaal geweldig!

Ik moest ook wennen aan ‘houdoe’. Ik nam me voor dit niet over te nemen. Ik heb het geloof ik een jaar gered. Tot ik bij de kassa van de Albert Heijn stond en mezelf ‘houdoe’ hoorde zeggen na het afrekenen. Nu ben ik echt een Brabandse dacht ik nog bij mezelf. Het eerste jaar dat ik hier woonde, werd ik door vrienden van mijn partner gevraagd, keer op keer, om ‘Oant Moan’ te zeggen, tot grote hilariteit van de aanhoorders. Ook dat was vreemd, want dat was wat ik bijna iedere dag weleens zei toen ik nog in Friesland woonde, net als ‘houdoe’ ook dagelijks gebruikt wordt in Brabant.

Het voelt dus nog weleens vreemd. Maar toch voel ik me meer en meer thuis in Brabant en ben ik blij dat ik ‘geëmigreerd’ ben.