Ik ben zo fucking boos. Het lijkt wel alsof het overgrote deel van de spirituele wereld denkt dat met liefde en licht alles goed gaat komen. Dat de overheid echt het beste met ons voor heeft en dat het overgrote gedeelte van de bedrijven niet corrupt zijn.

Echt, WTF, wake the fuck up!

En als je dan als spiritueel te boek staand persoon hier zorgen over uit, dan ben je conspiracy theorist en negatief en pessimistisch. Well, fuck them!

De halve feminity community lijkt te draaien op de zachte, lieve en zorgzame kant van de vrouw. Maar let me tell you, een vrouw is veel, veel meer dan dat! Compassion betekent niet dat je iedereen alles vergeeft. Compassion is ook wild, vurig, meedogenloos en tough love. En geloof mij, zonder die eigenschappen gaan vrouwen de wereld nooit veranderen. Gaat de vrouwelijke energie nooit groeien tot haar volledige potentieel.

Want sorry, mannelijke mannen van nu en vroeger, you have made an unbelievable mess.

We worden van alle kanten passief gehouden, bezig gehouden, zodat we de pure waarheid niet zien. Niet zien hoe we de aarde van al haar resources beroven en daarmee onszelf beroven. Het valt allemaal wel mee. We zamelen ons vuil gesorteerd in en doneren schuldbewust links en rechts aan goede doelen die het dan maar voor ons moeten doen.

That aint gonna work people!

Nogmaals, wake the fuck up!

Haal je hoofd uit welke rooskleurige kont dan ook, open je ogen en neem verantwoordelijkheid voor wat er om je heen gebeurt. Nee, het kan niet veel slechter. Het kan, veel, veel beter. En ja, daar is een hele dosis spirituele boosheid voor nodig. Opstand, rebellion, viva la revolution!

Maar blijf vooral lekker tv kijken, gamen, journaal kijken, ‘nieuws’ websites bekijken en geentertained worden en niet zien, ervaren en voelen hoe alles langzaam, steeds sneller to hell gaat.

En ja, aan het einde van deze blog mag je me van alles noemen, negatieveling, pessimist, zwartkijker, what ever. Maar als je even stil bent, echt stil, dan weet je dat ik gelijk heb…

Hoeveel lef heb jij?

Ik heb het er niet vaak over, misschien is dit zelfs de eerste keer, maar toen ik 19 was, heb ik een training van een jaar en een dag gevolgd en ben dus officieel een heks. Ik prefereer de term priesteres, hoewel ik sympathie heb voor de groepen die de nu nog negatieve connontatie van het woord heks weer in het juiste en ware daglicht willen stellen. I salute you!

De afgelopen maanden heb ik een nieuw boek gelezen, ‘Journey to the dark goddess; How to return to your soul’ van Jane Meredith (Boek op Bol.com)

Hierin wordt gesproken over het doen van een descent in de onderwereld en daarna ook weer ascenden naar boven. In de onderwereld, een soort lowest of low, kom je in contact met je schaduw zelf, dat deel van je onderbewustzijn wat je het liefst wegstopt. Op deze manier kun je antwoorden krijgen op vragen waar je misschien op een gewone manier geen antwoord op kunt krijgen.

Dit ritueel ga ik doen.

Vandaag is het volle maan en ik ga vanavond de maan neerhalen. Daarna ga ik beginnen met het voorbereidingsritueel voor de descent. Later deze week ga ik daadwerkelijk de descent doen. Ik heb antwoorden nodig en op de gewone manier lukt het niet.

Met het neerhalen van de maan ga ik een specifieke Godin channelen. Mijn all time favorite; Lilith.

The Tale of Lilith.

They call me First Wife. Such a lie! I was simply first.

They name me Hag, Screecher, Vampire, Succubus. Don’t listen to them. The tale has been perverted.

I am Lilith, the ancient and sacred name for the fatal owl with feathers soft as snow.

I am the darkness that balances the light to make Wisdom. The Tree at the center is my home, and my garden is lush and luxuriant and free, fantastic with the growth and death of the living things of this profound and sacred Earth. Who could have brought all this into being? Not a male God, surely. Have you ever heard of a man giving birth?

In this garden that is the heart of the world the Tree of Wisdom grows. Into the branches of the Wisdom-tree was set the slender serpent, as a reminder that renewal can only be had by shedding the old, and as an augury of the irresistible immortality of the Life-force. The fruit of this tree is given to nourish Humanity; for Wisdom and Knowledge are essential in this world. Knowledge, it is true, can bear bitter fruit as well as sweet, but truth must be tasted to awaken growth. So was the Garden made.

That is what I know to be true, for I was there, in the beginning.

But the Story was stolen.

In the new version, Life became Death, Knowledge a Curse, and Woman, who is Mother, became Sin. Pleasure and rightness were beaten back on themselves, to eat away at the soul as a cancer. Sweet innocent sex was forbidden yet coyly acknowledged as irresistible, and when Man inevitably succumbed he was berated and shamed, and Woman was damned for being seductive and beautiful. Curiosity and the thirst for knowledge were savagely punished, and Humanity was severed from the Divine, to live lives of pain and longing.

The infinite color of the world was reduced to Black and White, which were then set at war.

And in their new tales I have become a demon, the faithless first wife of a man made of clay, a night creature that deceives men with joyous cruelty and devours her own children. I would weep, were I not so angry!

And this Earth, this good and beautiful and divine living home, this infinite and ingenious matrix of Life, this holy and precious Paradise we all inhabit, was given to Man to rule over in tyranny, to devour and consume like locusts, until all is exhausted and extinguished, while Woman, who carries the seed of life and renewal, is made a slave.

She who created this has a long memory; do not think She will forget.

Ik ben heel benieuwd, het is een hele tijd geleden dat ik iets in die richting gedaan heb.

Ik moet iets doen. Ik moet iets doen om me nuttig te voelen.” verzucht ik voor ongetwijfeld de duizendste keer tegen mijn lief. Ik ‘loop’ bijna letterlijk bij de muren omhoog en mijn stemming wordt er niet beter op. Ik heb het geprobeerd, eindeloos gamen en films en series kijken. Het was even leuk. Het niets meer moeten. Maar waar ondernemend bloed kriebelt, is er vroeg of laat geen ontkennen meer aan. Er moet iets gebeuren, want ik merk aan lijf, hart en ziel dat het zo niet goed gaat komen.

Lees meer

Mijn hele leven vraag ik me af ‘wie ben ik’ ‘waar pas ik’ ‘waar is mijn thuis?’ Mijn hele identiteit lijkt verweven met mijn omgeving, de mensen met wie ik omga, de dingen die me ogenschijnlijk maar overkomen. Langzaam maar zeker word ik er ziek van. Ik heb geen anker, niets om me aan vast te houden. Het lijkt een beetje op de tekst van Lana del Rey “No moral compass pointing due north, no fixed personality.” Chameleon soul. Me continue aanpassend aan wat ik denk dat mijn omgeving nodig heeft, aan hoe ik denk dat ik kan overleven. Overleven, dat is het enige wat ik nog lijk te doen. Iedere droom die ik had, heb, lijkt om zeep te worden geholpen door of de MS of door geld of door een combinatie van beide. Het beetje moral compass wat ik heb, had, is ingegeven door mijn vader. Als je de eerste 18 jaar van je leven opgroeid in een gezin met een religie waar je geen band mee voelt al vanaf het eerste moment je je kunt herinneren, lijkt het bijna onmogelijk om de rest van je leven daar geen last van te hebben.

Lees meer

Laatst zat ik bij de Subway in Rotterdam en ving daar een gesprek op tussen twee meiden van een jaar of 19.

Dat gesprek ging als volgt:

Meid 1: “Hij vraagt echt nooit aan me hoe het met me gaat of hoe mijn cijfers waren als ik ze terugkrijg. Ik vraag het hem wel altijd, maar dan komt er gewoon niets terug. Zo gek is dat toch niet dat je dat aan je vriendin vraagt?”

Meid 2: “Nee dat is ook niet gek, maar voor jongens is dat toch anders. Mannen interesseert dat gewoon niet zo. Daar zul je toch aan moeten wennen.”

Meid 1: “Misschien wel, maar als hij zijn vrienden ziet dat vraagt hij het hen wel, hallo, ik ben toch je vriendin?”

Meid 2: “Als ik met een vriendin afspreek en ze is een uur te laat dan wordt ik echt pissed, maar Diego is eigenlijk altijd te laat, maar dan probeer is er toch een leuke avond van te maken. Het is ook de leeftijd denk ik. Als ze wat ouder worden dan veranderen ze wel.”

Meid 1: “Dat is wel te hopen, want ik heb meer nodig dan dit.”

Ik werd hier best wel een beetje verdrietig van. Deels uit herkenning. Ook ik heb vroeger in een relatie gezeten waarbij ik keer op keer (zelf) destructief gedrag pikte van mijn partner, uit naam van liefde. Ik was ervan overtuigd dat mijn onvoorwaardelijke liefde hem van zijn problemen af zou helpen. Dat ik daarbij mezelf compleet wegcijferde had ik doorgaans niet eens door. Ik moest er voor hem zijn. Tot je op een gegeven moment merkt dat het niet helpt. Dat liefde niet voldoende is. Vooral niet als er al jaren niet meer aan je eigen behoeftes voldaan kan worden. Het egoistische gedrag van mijn ex zorgde ervoor dat ik langzaam maar zeker mezelf kwijt raakte. Ik leefde voor hem, blij met ieder kruimeltje die hij me toespeelde. Bang als hij weer met drank op in de auto stapte. Op een gegeven moment is het genoeg. Ik verstikte en merkte net op tijd dat het anders moest. Ik ben gestopt, gescheiden en ontmoette op bijna hetzelfde moment een geweldige man die me heeft geleerd dat het wel bestaat. Eenheid, wederkerigheid, onvoorwaardelijke liefde, steun. Het is mijn redding geweest en heeft me weer op weg gezet naar mezelf.

Wat leren wij jonge meisje’s waardoor ze met open ogen in dit type relaties trappen? Het ideaalbeeld van ‘zoek de man van je dromen en je leeft nog lang en gelukkig’ bestaat nog steeds terwijl er genoeg vrouwen zijn die door schade en schande weten dat dat niet (meer) klopt. Wat is het dat jonge meiden als vliegen naar dit type mannen trekt? Een zorgbehoefte? Willen ze nodig gevoeld worden? Ik was naief, dacht dat ik hem wel redden kon. Willen we als jonge vrouw niet te snel een relatie en nemen we daarom genoegen met de eerste de beste, leuk uitziende jongen die op ons pad komt? Het huisje-boompje-beestje verhaal om erbij te horen. Goedkeuring van onze omgeving? Ik hoor nog veel te vaak jonge vrouwen uitspraken doen als: “Oh, ik kan echt niet zonder hem leven.” Jonge meiden hangen hun levensgeluk op aan het hebben van een relatie. Denken dat ze het niet zouden redden zonder hem. Tot zelfmoordneigingen aan toe. Wanneer leren we dat we zelf verantwoordelijk zijn voor ons geluk en niet een ander? Tuurlijk is het fijn en voedend om een partner te hebben. Maar het is minstens zo belangrijk om als zelfstandig wezen te kunnen functioneren. Nu weet ik dat je beter als twee hele mensen in een relatie kunt stappen. Je kunt iemand niet redden of zelfs maar veranderen. Er zijn genoeg mannen die wel aandacht hebben voor hun partner. Die wel in staat zijn tot echt contact. Laten we de vrouwen van straks leren anders te kijken naar een relatie. Herevalueren wat er nodig is voor een echte verbintenis en niet weer trappen in deze hulpverleners-relaties. Leren om relaties aan te gaan vanuit een stabiele, eigen basis, een eigen-heid wat wordt versterkt door de ander.